ISLA MARGARITA

(KLIK OP DE FOTOOS VOOR VERGROTINGEN!!!)

Vertrek

Maandagmorgen vertrokken vanuit Amsterdam Oud-West naar Schiphol.
De bedoeling was om een last-second-reis te boeken bij L’TUR op Schiphol. Dezelfde dag nog vertrekken!

Aan de balie zat een ongexefnterreseerd mokkeltje die mededeelde dat er maar liefst 1 vlucht te boeken was voor deze dag. Nix geen lijst met tig reizen naar weet-ik-veel-waar-voor-weinig, maar 1 vlucht naar Isla Margarita a x80500,- p.p.
Ik baalde meteen al, want hier had ik niet op gerekend.
Wanneer we een dag later zouden gaan had ze evt. reizen (incl. hotel) naar ofwel Egypte danwel Tunesixeb. Weliswaar voor bedragen die stukken hoger lagen dan ik op internet al had gezien, maar toch…
Er werden wat reizen uitgeprint en we deelden mee dat we er over na zouden denken.
Hevig teleurgesteld dropen we af…

Siert wilde evt. wel naar Egypte, maar dan zouden we de volgende dag pas vertrekken xe9n zo’nzelfde reis naar Egypte had ik al veel goedkoper op internet gezien. We hebben nog de NS overwogen, maar die had alleen leuke aanbiedingen met de trein naar Europeese steden. Op zich ook wel leuk, maar ik wilde naar iets tropisch en geen vakantietrip waar je alleen maar kultuur opsnuift.

Na spoedoverleg hebben we besloten naar huis te gaan. Zo gezegd zo gedaan.
‘s Avonds heb ik via internet een 9 daagse reis naar Isla Margarita geboekt (all inclusive!). Een eiland dat bij Venezuela hoort, in de Carribixe8n!

De volgende avond zijn we weer naar Schiphol vertrokken. De nacht op Schiphol doorgebracht (af & toe een dutje her & der) en ‘s ochtends ingecheckt.

Om 10.20 uur was de take-off…

Aangekomen op de luchthaven in Porlamar was het nog een hele toestand voordat we door de douane heen waren. Er werden wat mensen tussenuit gehaald waarvan de koffers werden doorzocht, maar uiteindelijk werden we opgevangen door Wout van Q-international.
We werden met de bus naar ons hotel (Golden Paradise) gereden.

Nadat we de sleutels hadden waren we natuurlijk erg benieuwd naar onze kamer:

De buitenkant van het hotel zag er aardig 3*** uit, maar binnen was dat zeker niet het geval! De kamers waren hopeloos verouderd: de airco maakte veel herrie, het koelkastje was hevig verroest, de tv had alleen zenders met sneeuw (hoe ironisch!), er was maar 1 werkende douchekraan…..maar het bed sliep wel lekker.
We moesten wel even bijkomen van al dit ongemak, maar hebben ons erin berust. Daarna meteen naar de bar voor een cocktail en ‘s avonds genoten van het eten.

Later op de avond 4 hysterische meiden ontmoet waar we de gehele vakantie mee doorgekomen zijn (Shany uit de Bijlmer, Francoise uit Friesland & de zusjes Betty en Maria uit Rotterdam):

Het klikte meteen tussen ons zessen en we hebben echt hysterische momenten beleefd! Sommige zijn niet na te vertellen!!!

Playa el Aqua

Ons hotel bevond zich in het plaatsje Playa el Aqua. Het meest toeristische gebied van het eiland. Het hotel bevond zich aan de rand van het strand. Het was dus een kwestie van de weg oversteken en je zat met je kont op het strand. Heerlijk!

Op het strand zef kon je (gratis) drankjes halen bij de bar en gebruik maken van de strandstoelen. Er liepen een handjevol verkopers op het strand. De ene verkocht armbanden, de ander Aloe Vera. De een wilde je tegen vergoeding masseren, de ander wilde een henneptatoo zetten. Verder liepen er ook een aantal zwerfhonden op het strand. Deze hielden een aantal verkopers op afstand door tegen ze te gaan blaffen. Handig!

Het zee was geweldig! Heftige golven die je letterlijk overspoelden met een enorme kracht. Het water was lekker warm doordat het op Isla Margarita ALTIJD warm is. Dus ertegenop zien om het water in te gaan was hier geen optie.

Dagje Porlamar

Samen met de 4 meisjes zijn we een dagje naar de stad Porlamar gegaan. Met de bus! Porlamar is de grootste stad van het eiland, met het meest commercixeble centrum.

Tijdens de uitleg-over-het-eiland-plus-excursies-via-Q-international ochtend werd uitgelegd dat een ritje met de lokale bus xe9n goedkoop was xe9n gezellig moest zijn. Met de radio op tien!

Wij dus eerst een kilometer (of twee) lopen, in de hitte, om xfcberhaubt bij de hoofdweg uit te komen waar de busjes rijden.
Er zijn geen haltes. Je moet de buschauffeur een seintje geven als je mee wilt. Wij als een stelletje malloten zwaaien toen er een busje in zicht kwam…de bus stopte!
Er konden zo’n 20 personen in het busje, de bus was halfvol. Wij gingen halverwege zitten. De reizigers die verder in de bus zaten waren allemaal van de lokale bevolking. Zo kultureel!

Maar geen muziek….geen opzwepende Venezuelaanse klanken. Wij vragen "MUSICA??". De chauffeur gebaard iets, waarvan je moest raden wat hij nou bedoelde, maar er was in ieder geval geen MUSICA.
Naast Siert was inmiddels een jongen komen zitten, ook van de lokale bevoling. Deze probeerde een praatje uit te lokken bij Siert.
Siert is normaal gesproken altijd wel in voor een praatje (gezellig!), maar dit werd te gortig. Het jongetje begon laaiend enthousiast iets te vertellen in rap Spaans waar Siert geen chocola van kon maken.
Siert glimlachte nog maar eens weer beleefd en probeerde in zowel Engels als Nederlandsch duidelijk te maken dat hij hem niet kon verstaan. Zie je het voor je?

Francoise bracht uitkomst. De blonde Friezin lokte het jongetje uit te gaan zingen. Hij had namelijk een cd in zijn handen en dat bracht Francoise op het idee om hem te laten zingen.

Al gauw stond het jochie voorin de bus een paar Venezuelaanse Fado’s te galmen. Tot grote vreugde van het meereizende publiek.
Na 3 liedjes hield de knul het voor gezien…het eindpunt van de bus was inmiddels in zicht. Zoals voorspeld hadden we xe9n een leuke muzikale rit xe9n een goedkoop alternatief voor de taxi. De rit van zo’n 20 km koste x80 0,60 p.p.

In Porlamar waren, voor Venezuelaanse begrippen, veel winkels. Voornamelijk met kleding. Goedkoop, maar merkloos. Of (nog erger) namaak! Maar wel gezellig om door die winkelstraten te sjokken. We zagen nog een vrouw lopen die met een karretje rondliep waar gebakjes in zaten. Voor de verkoop….terwijl het meer dan 30 graden C. was…

Aan het eind van 1 winkelstraat liepen we zo richting de haven. Vlakbij werden we aangesproken door een man in een auto: "NO GOOD! NO GOOD!" schreeuwde de man. We wisten niet precies wat er nou niet goed was, maar de meiden kregen argwaan en wilden niet verder.
Na een spoedoverleg liepen we toch verder naar de haven. Daar was geen enkele toerist te zien. Wel veel lokale bevolking.
Op de vuurtoren en het uitzicht na was er nix te beleven.

We besloten een taxi aan te houden die ons naar HET shoppingparadijs van het eiland bracht: SAMBIL!

Een megagroot winkelcomplex met honderden winkels van internationale allure: DIESEL, LEVI’S, TOMMY HILFIGER, BOSS, ETC. Taxfree!

Het overdekt centrum is vrij nieuw en is erg ruim opgezet. Totaal ge-airconditioned! Lekker! Middenin kun je eten. Keuze uit zo’n 20 verschillende eettentjes. Door de taalbarxebre heeft de bestelling wel 15 minuten geduurd, maar uiteindelijk kregen we wel wat we graag wilden.

Mangroven

We hebben excursie gemaakt naar het Mangrovengebied op het eiland. In de bus kregen we een (anijs-) borrel aangeboden door onze gids. Hij was nl eerder die week vader geworden!

Alvorens we naar de mangroven reden, bezochten we eerst een natuurmuseum. Hier kon je verdiepen in flora & fauna. Babyhaaitjes, zeepaardjes en schildpadden (heb op de foto 1 vinger op de schild), maar ook de geschiedenis van de f&f v/h eiland.

Nadat we het museum verlieten werden we begroet door een paar kinderen. Ze lieten ons kleingeld zien en probeerden ons wat duidelijk te maken. Maar we begrepen het niet. Gelukkig hadden we Shany achter de hand. Shany praat Spaans namelijk.
De bedoeling was dat we kleingeld in het water moesten gooien en wanneer ze het voor elkaar kregen het geld op te duiken mochten ze het houden. Wij hadden geen kleingeld, maar Francoise had nog 2 losse euro’s die ze het achteloos het water in gooide. En ja hoor….even later kwam er 1 jongetje aan die ze op had gedoken. Beetje teleurgesteld dat het euroos waren, maar wel supertrots! Op de 2e foto zie je Shany, Siert en Francoise en de knul die het geld had opgedoken:

Aangekomen bij het mangrovegebied, ploften we in een motorbootje. Met bestuurder. We voeren door de mangroven. Elk gedeelte van het gebied had een naam. Allemaal in het teken van de liefde.
Het was een prachtige omgeving, maar de prachtige en vele soorten vogels die ze ons hadden beloofd hebben we niet gezien. Op een enkele pelikaan na(….maar die zie je overal op het eiland). We hebben nog wel een zeepaardje gezien (opgevangen in een potje) en een rooie zee-ster (hier gedrappeerd op de linkerborst van Francoise):

Bergwandeling

Deze dag hebben we een flinke bergwandeling gemaakt. Middenin het groene gebied van het eiland. We waren met een klein groepje. Een jong stel, een oud Belgisch setje en wij…plus de gids! De gids was een lokale inwoner die in het gebied is opgegroeid. Hij sprak Nederlandsch. Hij had Nederlandsch geleerd mhv een (zelfgemaakt) woordenboek en van de Hollandsche toeristen.

In de folder stond dat het om een bergwandeling zou gaan, maar het was veel meer dan dat. We beseften al snel dat we blij mochten zijn dat er een ouder stel in de groep zat. Dat betekende dat we een gemakkelijke route zouden nemen. Gelukkig maar, want dit was al pittig genoeg. We moesten meteen al halve-meters-hoge keien opklimmen. Nix geen luchtige wandeling dus…maar eerder een survival!
De omgeving was adembenemend. We liepen als het ware de berg omhoog langs een waterval. Na nog geen 5 minuten griste de gids wat uit het bos: een gifslang! Even later liepen we langs een vogelspin! En nog een slang, en nog een vogelspin…

Verder zagen we nog een sprinkhaan, vleermuis en een nest met pasgeboren vogeltjes. Tijdens een pauze kwam er plots een salamander uit de boom vallen. Nog geen seconde later hoorden we geritsel: een slang! De slang had de salamander gebeten en door het gif bewusteloos geraakt. Waarschijnlijk voelde (hoorde?) de slang de aanwezigheid van ons wat hem weerhield de salamander te verorberen. Onze gids deed nog een poging door de salamander voor de neus van de slang te hangen, maar dat mocht niet baten. We zijn doorgelopen zodat de slang in alle rust zijn maaltijd kon nuttigen.

Spanning in sensatie alom:

Halverwege de tocht kwamen langs een huisje (met hangmat!!!). Dit huisje bleek van 1 van de gids zijn buren te zijn. Rondom waren er verschillende fruitbomen. Een aantal onbekende fruitsoorten (niet allemaal even lekker), maar ook mango-trees. Ben gek op mango!

Op het eind van de survival hadden we nog prachtige uitzichten over het woud. Bij aankomst in het dorp werden wegetrakteerd op een typisch Venezuelaans broodje: maisbroodje met gebakken banaan, geraspte kaas en een sausje. Beetje typische kombi, maar wel erg lekker. Vooral na zon pittige tocht!

Rondje eiland

We hebben 2 dagen een auto gehuurd. Een nissan. Dat was de enige auto die via Q-international gehuurd kon worden. Prima auto, reed prettig zonder ongemakken en met airco.

In eerste instantie wilde ik de weg niet op met een auto. De lokale bevolking neemt het namelijk niet zo nauw met de verkeersregels en de gammele (Amerikaanse) bakken waarin ze rijden hebben meestal geen remlichten en knipperlichten. Ook ontbreken de nummerborden. Onze gehuurde auto had ook geen nummerbord!
Je moest dus extra opletten en goed vantevoren inschatten welke richting het overige verkeer op zou gaan. Wanneer een auto links of rechts af wilde of ging stoppen werd dat door handgebaren bekend gemaakt. Met de hand (uit het raam) op en neer, betekende bijv. dat de auto ging stoppen!

De 2 gouden regels qua verkeer op Isla Margarita waren:
1) Nieuw gaat voor oud.
2) Groot gaat voor klein.

Eenmaal op de weg viel alles reuze mee. De snelheid die we hier hebben kennen ze daar niet. Iedereen doet het rustig aan. Er was maar 1 gedeelte op het (schier-)eiland Macanao waar je helemaal los kon gaan.

Dit was bijv. zon typische hilarische auto die je veel op het eiland tegenkwam, je moet je bedenken dat er veel vering in zat dus de auto deisnde op en neer ( a la video van bijv. 50 cents):

De omgeving op Isla Margarita:

De prachtige omgeving en stranden op Macanao:

Bij inlevering van de auto moest de tank weer vol zijn. Wij dus tanken. We hadden al gehoord dat de benzine hier ERG goedkoop was. De tank werd dus door een medewerker volgegooid. Voor zon 30 liter waren we omgerekend nog geen 1 euro kwijt! Ik heb nog nooit zo lekker getankt!!!

Vertrek

Bij vertrek kregen we in de bus instrukties hoe te handelen op de luchthaven. We moesten 2 x (luchthaven-)belasting betalen aan 2 verschillende balies. De papieren die je kreeg moest je invullen en bewaren, tesamen met je paspoort en vliegticket.

Wanneer iemand je aansprak en beveelde je koffer te openen, moest je dat laten gebeuren. Op de luchthaven waren meer beveiligingsmensen als toeristen. Nadat we net een stap binnen waren werden we meteen meegenomen naar een kamertje waar onze bagage werd doorzocht. Ik moest mijn schoenen uittrekken. Deze werden bekneed en dubbelgevouwen.

Op naar de douane. Kon meteen mijn schoenen weer uittrekken. Werden wederom gekontroleerd.Daarna lieten we al onze papieren zien, maar er miste nog 2 groene papieren die we op de heenreis hadden gekregen. Hadden wij weer. Dachten dat we alles bij de hand hadden bleek dit niet zo te zijn.

Wij als een gek op zoek naar die papieren. De tas overhoop, portemonees doorzocht..maar geen groene papieren. De bewaker keek al nors, maar dat werd steeds erger. Je kunt je voorstellen hoe opgelaten wij ons voelden.  Gelukkig vonden we alsnog de bewuste papiertjes helemaal verfrommeld onderin de tas. PFFFFF!

Terug in Nederland werden we, nadat we door de sluis waren gelopen vanuit het vliegtuig, opgewacht door 6 bewakers en een drugshond. Daarna moesten we vertellen bij de bagageband waar we op vakantie waren geweest, alvorens we onze bagage mochten halen. Bleek de gehele ruimte bij de bagageband afgezet te zijn met beveiligingstape! Bij de douane werden we wederom helemaal ondervraagt wat we in Venezuela hadden gedaan. Vakantie of familiebezoek, in een hotel of resort, etc.

Waarschijnlijk is dit een standaardprocedure wanneer je vanuit Zuid-Amerika komt, maar ik vond het nogal een toestand. Was blij dat we weer in de trein naar huis zaten.

Begin van de middag waren we weer thuis waar onze poes Yahzoo ons al zat op te wachten. Die was ook blij dat we weer thuis waren!

We hebben een hysterisch leuke vakantie gehad en erg genoten van zowel de omgeving als van de 4 meiden waar we zo ontzettend mee gelachen hebben. Een vakantie om nooit te vergeten….